9/7/2008 - DENÄ°Z KABUKLARININ YOLCULUK HÄ°KAYESÄ°

Uzun uzun yıllar evveldi....
Uzak sahillerin, nemi yaprağı üzerinde, yemyeÅŸil ormanlarında
güzeller güzeli bir kız yaÅŸarmış.......
Adı yokmuş..
Bir isme de, ihtiyacı yokmuş zaten.
Duyamaz ve konuşamazmış, O......
Tüm gün topladığı deniz kabuklarıyla uÄŸraşırmış sadece.....
Her sabah uyandığında,
“acaba bugün, hangi deniz kabukları bulma ÅŸansına sahibim” diye merak duyarmış.....
Kime sorsanız, tüm deniz kabuklarının birbirine benzediÄŸi o uzun sahillerde, o aylardır yıllardır hep mutlu ve
her günü ayrı bir umut ve güzellik içinde, heyecanla yaÅŸamaktaymış.....
Çünkü O
zamanın,
sevenler için sonsuz olduÄŸuna inanırmış......
Çünkü O,
zamanın,
sevinenler için kısa
üzülenler için çok uzun,
korkanlar için çok hızlı ,
bekleyenler içinse çok yavaÅŸ olduÄŸunu, bilirmiÅŸ......
O, sonsuzu seçen, seven , ama çok seven bir yüreÄŸe sahipmiÅŸ......
Topladığı ve dokunduÄŸu her deniz kabuÄŸu ile, yüreÄŸine bir parça daha sevgi biriktirmekteymiÅŸ......
O, deniz kabuklarında, kulaklarıyla duyamadığı, bilinmez nice sesleri dinlemekteymiş aslında......
YüreÄŸinin kumsalları ve suları, ona hiç gitmediÄŸi, hiç görmediÄŸi kıyıların, nice hikayelerini anlatır durularmış......
Dünya, onun yüreÄŸinde atarmış...
Dünya, onun yüreÄŸinde ses verirmiÅŸ evrene......
O, dünyayı yüreÄŸinden iÅŸitir, bilir ve yaÅŸarmış......

Bazen iÅŸittiklerimiz, yeter sanırız...bildiklerimiz gerçek sanırız.......
Ve bunlar mutlu etmez bizi.....
Çünkü mutluluk;
duyamadıklarımızda, gidemediklerimizde,
fark edemediklerimizdedir....
Oysa, görebildiklerimizden, daha fazlasıdır gerçekler........
Günlük döngüler içinde, Sevdiklerimizle ve kendimizle paylaÅŸabileceÄŸimiz ÅŸeylerden uzak kalarak yaşıyoruz hayatlarımızı maalesef.....
Hayat bu olmamalı.. IÅŸler hiç bir zaman durulmayacaktır ki, hep yoÄŸun, hep çok olacaktır......
Ama sular bile durulur.
Durulur ve durulanır o zaman su; sedeflenir, sakinliğin, dinginliğin tatlı huzuru , derinliği aks olur kumsallarda.....
Bu hayattır işte.. Hayat oradadır...
Dinlerken, beklerken, izlerken, durulanırken..
Hayat orada yaÅŸanır gerçel anlamda..
Oysa bizler mekanik ve elektronik bir dünyaya hapis vaziyette ÅŸuursuz yaşıyoruz, “hayat, bu” diye.....
Yaşamımızı, hayata ve kendimize endeksleyebilmeliyiz...
Ggerçekle, doÄŸru arasındaki farkı görebilmeliyiz......
Hepimiz ....
Gerçekten mutlu olmak,
sadece yüreÄŸin iÅŸidir...
Yüreklerimize fırsat vermeliyiz.....
Her yeni güne baÅŸlarken,
hangi deniz kabuÄŸuna dokunarak,
bilinmedik hangi yaÅŸama katılacağımız ÅŸansına gülümseyerek,
umutla uyanmalıyız......
Var olmanın güzelliÄŸi bu olsa gerek...
Acaba, bugüne kadar,
yüreÄŸinizde kaç deniz kabuÄŸu biriktirmiÅŸsinizdir ?
Sen...,
bugün hangi deniz kabuÄŸunu dinledin,
ve bugün kaç deniz kabuÄŸu topladın?
Insanın yüreÄŸi, belki de, deniz kabuklarından örülü olmalı.
Her yürek, bir kumsal olmalı belki de......
Kumsal gibi sonsuz olmalı.....
Kum tanelerinin kristallerinde, nice deniz çiçekleri, sedefleri açtırmalı her gün için..
Ve, her mevsimde ebruli olmalı o kumsal,
her koşulda kumsalda olmalı varlığımız.
Mesela, yazı, kumsal mevsimi biliriz sadece. Fakat, kışın da, oradayızdır.. Insanlar nedense, kumsalları, sadece yazın fark ederler......
Ne talihsizlik.!
Tıpkı, yüreklerimizi de, aynı talihsizliklerle fark edemediÄŸimiz gibi
Belki de, maviyi görmek deÄŸildir önemli olan..
Belki, bakışlarımız gökyüzüne yöneldiÄŸinde,
Önce, uçurtmayı görebilmeli gözlerimiz..
Önce uçurtmayı görebilirsek, mavileri de yakalarız zaten......
Uçurtma, mavidedir nihayetinde....
EÄŸer her gün, yeni bir var olma çiçeÄŸi açıyorsa gözlerimizde ve
YüreÄŸimizin ebruli kumsallarından, yepyeni deniz kabukları, sedefler toplayabiliyorsak,
Yokluk yok demektir, deÄŸil mi?

VE, her sabah ya da akÅŸam üstleri,
Sulanmalı mutlak o var oluÅŸ çiçeklerimiz.......
Güne ya da akÅŸama baÅŸlarken
Yürek su ister......Çiy ister... Åžebnem ister......
Insanın en yalnız olduÄŸu zaman dilimlerdir, sabahın eri ve akÅŸamüstleri.......
Insanın en çok kendi olduÄŸu, kendinde ve kendiyle olduÄŸu vakitlerdir onlar.
DoÄŸrularımızdan, gerçeÄŸe yönelik yolculuÄŸun baÅŸladığı vakitlerdir.
Sonsuza uzanan, uzanması gereken yürekler yollarını çiçeklendirme ve deniz kabuklarını sevgilendirme vakitleridir.
DoÄŸrularınıza sahip çıkın. Kendinizi yakalayın.
SonsuzluÄŸu, kendinizden esirgemeyin.
Bakın, dinleyin, dokunun, deniz kabuklarının size söyleyecekleri var..
YüreÄŸinizin, ebruli kumsalından ayrılmayın.